Israël in het verleden, heden en toekomst volgens Romeinen

Hoe zit het nou met Israël en het Jodendom, wat zegt de bijbel hier nu over. Lees ’Romeinen’ hoor je dan, die brief die Paulus heeft geschreven is zo duidelijk als het gaat over Israël. De laatste tijd kom ik veel verschillende overtuigingen tegen waarbij de brief aan de Romeinen als referentie wordt gebruikt. Maar lezen we alles in de zelfde context of houden we het toch bij een bepaald hoofdstuk?

De rol van Claudius en Nero

De brief aan de Romeinen is de langste brief die Paulus heeft geschreven, bestaande uit 16 hoofdstukken waarvan de eerste 8 een voorbereiding zijn wat hij in de laatste hoofdstukken duidelijk wil maken. De brief is gericht aan gemeente in Rome (waar hij zelf op dat moment nog niet is geweest). Deze gemeente had geen apostel als oprichter en in die periode had Keizer Claudius het voor het zeggen in Rome. Hij besloot zelfs om alle Joden uit Rome te verbannen (Hand. 18). Na Claudius besteeg Nero de troon en deze vroeg de Joden weer om terug te keren, hij had immers daar ook belang bij want hij zag in dat ze goed waren voor de economie. Velen keerden in die tijd ook terug (o.a. Aquilla en Priscilla, Rom. 16). 

Toen de Joodse gelovigen terugkwamen en hun plaats weer wilden innemen in de gemeente werden ze door de heidenen niet meer toegelaten. Ze waren niet meer welkom en de gemeenschap was in de tussentijd een niet-Joodse gemeenschap geworden. Dit is ook de aanleiding van Paulus om zijn brief te richten aan de Romeinen. Hij was op de hoogte gebracht over de onrust die er in Rome was ontstaan.

Het zaad van anti-semitisme

In de gemeente in Rome had zich een minachting voor het Joodse volk ontwikkeld. Het zaad van anti-semitisme was gezaaide in de Gemeente van Christus en het zou in tweeduizend jaar kerkgeschiedenis verschrikkelijke vruchten gaan afwerpen. Dit is ook de sfeer die Aquila en Priscilla en de andere terugkerende Joden aantroffen. Geen wonder dat zij Paulus bericht stuurden: “kom snel, alsjeblieft!”. Maar voor Paulus zou deze tocht naar Rome te lang duren (hij was op weg naar Jeruzalem) en hij koos daarom om te schrijven. Een poging om deze gevaarlijke situatie om te keren, om het gevaar in de kiem te smoren voordat het over zou waaien naar andere gemeenten. Dit alles met de hoop dat de Gemeente haar ‘Joodse wortels’ niet zou verliezen.  In de brief pakt hij dit anti-semitisme ook heel direct aan (Rom. 11), waarbij hij tot drie keer toe de heidenen bestraft voor hun arrogantie ten opzichte van de Joden. Maar hij doet dat op een wel overwogen manier! Hun arrogantie was het gevolg van onwetendheid: “omdat jullie niet weten wat Israëls toekomst inhoud, vertel ik het jullie nu, zodat jullie houding verandert”.

In de eerste 8 hoofdstukken maakt Paulus duidelijke dat gaat over het evangelie dat samenbindt. Een evangelie dat Jood en Heiden een maakt door geloof in Yeshua. Ook maakt hij duidelijk dat we beide zondigen, de Heiden vaak openlijk en wreder en de Joden die tegen het geweten in de geboden (vaak in het geheim) niet onderhielden. Dus daarin staan we beide ook op de zelfde plaats. Paulus geeft ook duidelijk een oplossing voor dit probleem: rechtvaardiging door geloof in het verzoenend sterven van Gods Zoon. Zowel Heidenen als Joden kunnen ook alleen maar met God verzoend worden door geloof in de dood en opstanding van Yeshua!

De drie thema's

Nu belanden we bij de climax van zijn brief, de hoofdstukken 9, 10 en 11 en deze zijn als het ware te vatten in ieder een eigen thema. Je zou haast kunnen stellen dat vandaag de dag elke denominatie zijn eigen thema voert, waar bij zij dus als het ware los komt te staan te opzichte van de andere thema’s (hoofdstukken)

Israël is uitverkoren (verleden)

Hoofdstuk 9 geeft een beeld van Gods soevereiniteit, Hij ontfermt Zich over wie Hij wil en hij verhardt wie Hij wil. In het verleden heeft hij Israël uitverkoren.

Israël is hardnekkig (heden)

Hoofdstuk 10 daar in wordt benadrukt dat de Joden hardnekkig waren, en dat het hun eigen schuld is dat zij het evangelie hebben afgewezen. Dat ze zelf de Messias de rug hebben toegekeerd (een goede bodem voor de vervangingsleer).

Heel Israël zal behouden worden (toekomst)

Hoofdstuk 11 is bij uitstek het gedeelte dat door de zionisten wordt benadrukt, over het behoud van Israël.

Je merkt al dat wanneer je een van deze thema’s apart gaat brengen dat er een heel ander beeld ontstaat. We moeten de gehele brief nemen en stoppen met het los benoemen van de verzen. Zowel aanhangers van 9, 10 of 11 hebben allen hun punt, maar er ze hebben elkaar nodig om het verhaal duidelijk en compleet te maken. 

Een voorbeeld: Heel Israël zal behouden worden (H11) zullen de zionisten duidelijk maken. Maar zeggen de calvinisten: “niet heel Israël is ook ‘Israël’ (H9). 

Wie is dan Israël? Als je niet verder lees dan hoofdstuk 10 dan kan je stellen dat de meeste Joden buiten beeld zijn gekomen. Een groot deel van de Kerk heeft ook deze stelling aangenomen en je ziet dan ook dat in de kerkgeschiedenis de Joodse kalender is vervangen door haar eigen christelijk ‘kerkelijk jaar’. Ver verwijderd van de bijbelse feesten, los van de Joodse wortels.

Een verbond met zijn volk

De samenvatting van de boodschap van Paulus naar de gemeente is dan ook: “Jullie beoordelen de Joden op hun verleden en hun heden, maar jullie weten absoluut niets van hun toekomst! God heeft een verbond gesloten met zijn volk. Een verbond is geen contract zoals wij dit nu kennen. Ook al slaat een partij de voorwaarden in de wind, de andere partij zal zich er nog aan houden. Het huwelijk is in Gods ogen ook een verbond, maar tegenwoordig is het bij ons verlaagd tot een contract waarbij we de voorwaarde versoepeld hebben.

God heeft zijn volk verhard, het zelfde wat hij ook met de Farao had gedaan. Toen de Joden hun harten verhardden ten opzichte van God, hielp Hij hen nog harder te worden. Dat deed Hij door Jesaja (6:6-10), door Jezus en door Paulus. Maar God blijft ze gebruiken en dat mag je niet vergeten! Paulus zegt zelfs, dat als de Joden niet verhard waren, dat de heidenen het evangelie niet zo snel zouden hebben ontvangen. 

De overgrote meerderheid van de Joden die hun Messias hebben afgewezen zijn in zeker opzicht ‘dood’. Door hun verharding vertonen ze geestelijke doodheid. Maar net als de vergelijking met de verloren zoon, zal de Vader zeggen; Dit is mijn zoon, hij was dood en is weer levend geworden. Dit is wat God zal zeggen wanneer de Joden hun Messias gaan aannemen. Wanneer? dat is niet geheel aan ons, maar wat we wel mogen stellen is dat we daarvoor niet hoeven te wachten op de grote opstanding. Veel christenzionisten hebben een ‘tweeverbondenleer’ (dwaalleer) ontwikkeld die er vanuit gaat dat de Joden behouden worden door hun (oude)verbond en dat christenen worden behouden door hun nieuwe verbond.  Net als Paulus mogen wij er ook een prioriteit van maken om sommigen te redden, als dat kan. Het enige wat daar voor nodig is, is dit: Hen jaloers maken! Maar let wel: zonder afgunst!

Sommigen worden nu behouden, maar op een dag zal heel Israël behouden zijn! Dat is het mysterie wat Paulus probeert duidelijk te maken, een aanneming van leven uit de dood. De verharding van de meerderheid van de Joden is slechts tijdelijk, slechts voor een bepaalde tijd en niet voor altijd. Eens zal het verwijderd worden, en zo zal heel Israël behouden worden. Dit zal geschieden wanneer de laatste heidenen zijn geënt.

Wat een bijzonder geheimenis en het plan wat God heeft: Hij bewijst zijn ontferming eerst aan de heidengelovigen via de ‘verwerping’ door de Joden, daarna aan alle Joden via de ‘aanneming’ door de heidenen. Dit gaat ver boven ons begrip, Hij is de schepper en ieder is van Hem afhankelijk:

Alles is uit Hem ontstaan, alles is door Hem geschapen, alles heeft in Hem zijn doel. Hem komt de eer toe tot in eeuwigheid. Amen!


Gebruikte bronnen:

  • Brief aan de Romeinen, HSV
  • Sleutels van de bijbel, David Pawson
  • The Church and the Jews: The Biblical relationship. Dan Gruber
Сачак (Ламперия) http://www.emsien3.com/sachak от ЕМСИЕН-3
Дървени талпи http://www.emsien3.com/талпи от ЕМСИЕН-3